Ben, otizm. // Şiir

Merhaba otizm aileleri, yakınları, çevresi!
Ben çok yakınınızdaki otizm.
Ben sizin deyiminizle ailenizi yıkan, sizi parçalayan, mahveden otizm.
Ne zaman görsem sizi benim hakkımda konuşuyorsunuz,
Dediklerimi kaaleye almadan beni suçluyor, suçluyor, kendinizi aklıyorsunuz.
Merak ediyorum, o otistiğe de böyle mi yaklaşıyorsunuz?
Ben sizi görüyorum,
O otistiği aşağı görürken,
Hakkında şikayet ederken,
Yük olduğunu söylerken,
Hiç mi durup kendinizi sorgulamıyorsunuz?
Hiç dinliyor musunuz mesela onu?
Tipikleştirmeden, yontmadan, olduğu gibi kabul ediyor musunuz onu?
Onun dilinden konuşmayı deniyor musunuz mesela?
Öfke krizi diyorsunuz ama ben duygusal çöküş diyorum onlara,
Beni neden şeytanlaştırıyorsunuz?
Endişenizi anlıyorum,
“O otistik ben ölünce ayakları üzerinde durabilecek mi?”
Ben de size sorarım,
Onu koşabilecek kadar özgürleştirdin mi?
Onu derdini anlayacak kadar dinledin mi?
Onu benimle kabul ettin mi?
Onu benliğiyle kabul ettin mi?
Tanımadığın bir sisteme yakıt yüklüyorsun sayın yakın!
Sistem neyle çalışıyor biliyor musun?
Ben sana baştan söyleyeyim, senin bildiğin tipik yakıtlar bu sistemi sekteye uğratır,
Çarklarının arasına sızar,
İçten içe tüketir.
Beni dinledin mi sayın yakın?
Beni dinle lütfen yakın.
Ben insanlığı yerine gelmedim ona,
Ben onun insanlığıyım.

-merhaba! Spektrum

Bir yorum ekleyin

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir